Foto: Miedzyzdroje
Międzyzdroje: miejscowość przez wiele lat
po 1945 roku, określana mianem „Perła Bałtyku”, posiada nie
tylko piękną plażę, długa promenadę z historycznymi i
nowoczesnymi willami, ale także cudowne otoczenie. Od wschodu i
południowego wschodu, miejscowość otaczają wyżyny. Klif
nadmorski ciagnący się od Kawczej Góry, osiąga w rejonie Góry
Gosań wysokość 95 metrów.
Rosnące na zboczach lasy bukowe,
otaczają kąpielisko wspaniałą zielenia, a ostoja żubrów i owiane
legendą Jezioro Gardno ( Jordansee ) czynią zeń prawdziwy
klejnot. I tylko szkoda, że otoczenie Jeziora w okresie sezonu
letniego jest praktycznie niedostępne. Odgrodzone płotem,
stanowi część ekskluzywnego ośrodka wypoczynkowego.
Historia: Międzyzdroje wywodzące swe historyczne poczatki
z XIII wieku, są największym kąpieliskiem morskim na Wolinie. Na
wyspie znajdowały się też mniejsze kąpieliska, jak Ostswine (
Świnoujście – Warszów ), Wisełka, Międzywodzie i Dziwnówek.
W 1554 roku poraz pierwszy wymienione zostały
Międzyzdroje w dokumencie, jako własność Biskupstwa Kamieńskiego.
Aż do czasu rozwoju jako kąpielisko morskie, były Międzyzdroje
wioską zamieszkałą przez garstkę mieszkańców, zajmujących się
rybołówstwem i rolnictwem. Początki kąpieliska datują się na
lata 1830 – 35. Już bowiem w 1830 roku pojawili się pierwsi,
aczkolwiek jeszcze nieliczni letni goście. Od 1835 roku
rozwinęło się natomiast regularne życie kąpieliskowe. W tymże
roku, wzniesione zostały pierwsze łazienki, naturalnie osobno
dla pań i dla panów, jak to wówczas było w zwyczaju. Zwolna też,
zamożni mieszkańcy Berlina i Szczecina wznosili tutaj swoje
wille i letnie domy. Niezwykłą atrakcją stało się zbudowane w
1885 roku pierwsze na wyspach molo spacerowe, które w 1906 roku
zostało przedłużone do 360 metrów. W 1913 roku, sylwestrowy
sztorm zniszczył je w znacznej części.Dopiero w 1921 roku
podjęto się jego odbudowy.
W 1850 roku notowano w Międzyzdrojach 317 stałych
mieszkańcow i około 500 letnich gości. Po dziesięciu latach
nastąpił dynamiczny rozwój miejscowości. Świadectwem tego było
wzniesienie w 1862 r. kościoła na Wzgórzu Królewskim. Od roku
1870 nastąpiła też intensywna zabudowa terenów wydmowych w
zachodniej części osiedla.
W roku 1869 przebudowana została mała przystań na
Jeziorze Wicko, t.zw. Laatziger Ablage, w stopniu umożliwiającym
utrzymanie regularnej, bezpośredniej komunikacji wodnej ze
Szczecinem. Miejscowość stała się więc bardziej osiągalna dla
chcących w niej odpoczywać gości. Duże zasługi dla wypromowania
Międzyzdrojów, położył niemiecki cesarz Fryderyk III, który w
1867 roku przybył tu wraz z rodziną, na kilkutygodniowy pobyt.
Dzięki jego wstawiennictwu, w dwa lata potem, przystań na
Jeziorze Wicko została znacznie ulepszona i rozbudowana tak, że
możliwym stało się wpływanie statków pasażerskich, utrzymujących
regularną żeglugę w trójkącie Szczecin – Międzyzdroje –
Świnoujście. Wdzięczni mieszkańcy Międzyzdrojów imię cesarza
nadali zbudowanemu w 1885 roku, pierwszemu w regionie molo.
Odcinek drogi między przystanią pasażerską a Międzyzdrojami
obsługiwały, poczatkowo dorożki, a z czasem, regularne kursujace
omnibusy. Już w roku 1872 należały Międzyzdroje do najbardziej
wziętych i modnych miejscowości kąpieliskowych w Niemczech.
Po zbudowaniu w 1899 r. połączenia kolejowego ze
Szczecina przez Wolin do Międzyzdrojów, miejscowość zyskała na
atrakcyjności. Goście już wcześniej wykorzystywali istniejące
połączenie kolejowe z Berlina przez Ducherow i Świnoujście.
Rosła nieustannie liczba mieszkańców, ale przede
wszystkim liczba gości. W 1939 zamieszkiwało w Międzyzdrojach
4.145 osób. Liczba gości natomiast już w 1930 przekroczyła
21.000.
Międzyzdroje posiadają niepowtarzalny klimatm
lokalny, wyjatkowo sprzyjający leczeniu klimatycznemu. Zapewnia
go łańcuch nadmorskich wzgórz, osłaniających od wschodu, w
okresie chłodnych i wietrznych miesięcy roku.
Prominentnymi gośćmi kąpieliska, byli miedzy
innymi pruski następca tronu wraz z dworem,generalny dyrektor
poczty Heinrich von Stephan, oraz profesor Rudolf Virchow,
światowej sławy berliński lekarz. No i wreszcie w latach 1938 –
1942 do miejscowej „Balten – Schule”, prywatnej szkoły średniej,
uczęszczał książę Klaus von Amsberg, późniejszy
małżonek holenderskjiej królowej Beatrix.
R.R.